X
تبلیغات
رایتل
زمان ثبت : یکشنبه 25 شهریور‌ماه سال 1386 در ساعت 10:51 ب.ظ
نویسنده : هادیک
عنوان : فیلم سازی در ایران-1 (تجمل گرایی در تلویزیون)

در این چند سال اخیر و بویژه در این یکی دوسال اخیر ، اگر به فیلم های نمایش داده شده در تلویزیون دقت کرده باشید،دیده اید که بیش از 98 درصد برنامه ها و فیلم هایی که پخش میشود در دکور آنها از آخرین وسایل روز دنیا استفاده میشود.

در اکثر فیلم ها ، خانه هایی بزرگ با تلویزیونهای بزرگ LCD (که قیمتی ناقابل حدود 1،700،000 و یا 2،000،000 دارند!) و یا مبلمان های شیک ،آخرین وسایل روز آشپزخانه از قبیل قهوه ساز ،ماکروفر ویخچالهای دوقلوی مدرن و وسایل بسیار دیگری که برای یک خانه لازم است، نمایش داده میشود.

البته از یک جهت خیلی خوب است که انسان در زندگی اش از آخرین آمکانات روز دنیا استفاده کند اما این جور چیز ها برای کشوری مانند ایران که فقط حدود 20 درصد جمعیت کشور سرمایه دار هستند و بقیه مردم یا زندگی متوسطی دارند و یا زیر خط فقر هستند، نمایش این جور فیلم ها بیشتر تجمل گرایی را بین مردم گسترش میدهد.

این تجمل گرایی بیشتر به ضرر دولت و کشور ماست.میپرسید چرا؟جواب ساده است. همین تلویزیونهای LCD که در تمام برنامه های صداو سیما از آنها استفاده میشود محصول کشورهای خارجی از جمله کره جنوبی و ژاپن است.زمانی که مصرف این جور کالاها در کشور زیاد شود دولت این وسایل را بیشتر وارد میکند یا بهتر است بگویم صادرات کشورهای خارجی به ایران افزایش می یابد و این از لحاظ اقتصادی به ضرر ایران است.البته این فقط نمونه کوچک و ساده ای بود که از تبلیغ و گسترش تجمل گرایی در کشور بوجود آمده و خواهد آمد.

البته باز هم تکرار می کنم من خودم شخصا با استفاده از امکانات روز دنیا  هیچ مشکلی ندارم و خودم طرفدار استفاده بالقوه از امکانات روز دنیا هستم.کما اینکه وقتی خودم استودیو های صدا و سیما را می بینم که فقط با یکی دوتا تلویزیون LCD چهره ای جدید و آبرومند پیدا کرده اند به خودم می بالم. اما مشکل من در مورد فیلم های ایرانی است که از صداو سیما و یا سینما پخش میشود. آدم وقتی این فیلمها را میبیند و زندگی خودش را با آن مقایسه می کند ، بیشتر حسرت میخورد. حسرت که چرا او این وسایل مدرن را در اختیار ندارد.

جالب است ما برای کشور خودمان وقتی فیلم و سریال می سازیم همواره زندگی های رویایی را نمایش میدهیم که در آنها بهترین و به روز ترین امکانات دنیا وجود دارد.اما وقتی قرار است در یک جشنواره خارجی شرکت کنیم فیلم هایی را می سازیم که یک خانواده ایرانی را در بدترین وضع ممکن مانند زندگی یک کارتن خواب نشان میدهد. و این واقعا مایه تاسف است. (ادامه دارد).